fail

Coraz częściej przekonuję się o ludzkiej głupocie i ich dwulicowych twarzach. To śmieszne i przykre, kłamać prosto w oczy. Szkoda mi takich osób, bo wiem, że karma powraca do człowieka i ich kiedyś spotka podobna sytuacja. Póki co, to trzeba się od takich ludzi trzymać z daleka... :) Na szczęście w pewnej kwestii trochę zmądrzałam i nie zdążyłam w tym upaść na samo dno. Choć było blisko... Mimo, iż to uczucie jest coraz odleglejsze i mam w sobie cholerną pustkę, to wiem, że to jest najsłuszniejsze, co mogę i co powinnam zrobić już dawno. Koniec.

Wstawię tutaj trochę zdjęć. Dwa pierwsze są z wtorkowego posiedzenia na rynku :P A późniejsze z imprezy urodzinowej  mojej Żony, która miała miejsce na Dworze Graniczna w środę :)

reach to the sky

Nie jest tak, jak mówisz. Jak mówią inni też nie. Gdy Twoje słowa dotarły do mnie na tyle, że je zrozumiałam, poczułam tylko łzy i nic więcej. Choć sama nie wiem, dlaczego się pojawiły... To nic nie znaczy. Tak samo jak nic nie znaczy to, że lubię przebywać w czyimś towarzystwie, lubię z tym kimś rozmawiać i się wygłupiać. Ot, zwykła przyjacielska więź. To wszystko. Chyba lepiej nie będę tego komentować, bo każdy i tak widzi to, co chce...

Czasami żałuję, że nie jestem (jak stwierdził dziś o mnie znajomy) zimna i bez uczuć. Ale taka będę pewnie dopiero po śmierci. Mimo, iż pierwsze wrażenie jest zmylne, to tych uczuć jest we mnie więcej, niż można sobie wyobrazić... 

Muszę przestać w końcu myśleć o sensie mojego życia, a raczej o jego braku. Za 1,5 tygodnia lecimy with my Sylvia to Scotland i tam choć na trochę ucieknę od tego wszystkiego. 

Na koniec kilka zdjęć z minionych dni... Najpierw dwa z Rzeszowskich Kulturalii (niestety z Juwenali PRz nie mam zdjęć), potem dwa z wczorajszego wypadu, a na koniec dzisiejsze...

No i stało się. Wyjeżdżam. Bilety już kupione. 2 czerwca z Katowic, wraz z Sylwią lecimy do Szkocji :) Cieszę się, że z nią lecę. I ogólnie, że w końcu się oderwę od tutejszej rzeczywistości... Pewnie spędzimy tam około 3 miesiące. Po powrocie mam w planach zrobić parę rzeczy, a potem znów wsiąść w samolot i polecieć daleko... :)

Co do weekendu majowego, to poza pogodą wszystko się udało. Wszystko, czyli czwartkowy grill i sobotni  półmaraton taty :) Wstawię zdjęcia jakie mam normalne. Najpierw z grillowania, potem z półmaratonu coś...

Poza tym, to denerwuje mnie parę rzeczy... Zaczynając od szczura, który zamiast w nocy spać, to wstępuje w niego jakiś demon i nie daje spać innym (zresztą denerwuje nie tylko w nocy), a kończąc na muzyce z rana... Nie będę mówić do czego mnie to doprowadza. 

Czas, żeby odreagować i włączyć sobie kolejne odcinki Dextera...

forget it. Warsaw.

Im bardziej zapominam, tym bardziej mi z tego powodu źle... Może dlatego, że bez jakichkolwiek uczuć człowiek czuje się pusto ? Pusto, samotnie - mimo, że obok wciąż kogoś ma. Ciężko mi to wytłumaczyć. Zbyt często myślę o tym wszystkim, jednak nie towarzyszą temu już takie emocje, jak wtedy. Cholera, czy ja jestem masochistką ?! Brakuje mi bólu ?! Przecież wiem doskonale, że uczucia z tym związane przynosiły o wiele więcej smutku, niż radości... Przykre, że potrafię za tym tęsknić. Za tym, co jednak jeszcze trochę jest we mnie obecne.

Zmiany, o których wspominałam, zaczęłam wprowadzać w życie. Przestałam palić, znowu zaczęłam ćwiczyć, tak jak kiedyś, odżywiać się zdrowo nie muszę, bo cały czas to robię :) Ale nie zaszkodzi przyjrzeć się temu bliżej i to jeszcze bardziej poprawić. Staram się żyć trochę inaczej, aby móc zrealizować to, co chciałam, tylko po prostu na chwilkę o tym zapomniałam... Muszę być silna. Mam silną wolę i wiem, że mogę. 

A za miesiąc być może się z Wami pożegam na jakiś czas.

We wtorek z moją Żoną pojechałyśmy na cały dzień do Warszawy. Wykupiłyśmy promocyjnie bilety z Polskiego Busa mniej więcej miesiąc wcześniej. Polecam :) Chodziłyśmy tak dużo, że na drugi dzień nie mogłam się ruszyć z łóżka z powodu bólu kręgosłupa... Zresztą nawet jak leżałam, to mnie cholernie bolał. Nie wiem, co ja z nim mam nie tak... Tak, czy inaczej wypad mogę zaliczyć do udanych i mam nadzieję, że będzie takich więcej. Na koniec wrzucam kilka zdjęć. Nie będę Was zanudzać opowieściami, co robiłyśmy, bo to chyba mało istotne :)

time to changes

Aloha wszystkim :) Od ostatniego posta, moje życie nie uległo zbyt wielkiej zmianie. Rany się goją. Te na twarzy i te na sercu też, tylko te drugie ze znacznie mniejszą prędkością... Najgorzej jest w momencie, gdy go zobaczę. Na chwilę wszystko wraca. 

Zdecydowałam, że przyszedł czas na zmiany. Muszę zmienić swoje życie o 180 stopni. Muszę zacząć żyć tak, jak chcę i sprawić, by marzenia, które przez chwilę wydawały się być tak odległe, na nowo odzyskały swoją świetność. Chcę zrobić wszystko, by się mi to udało.

Jutro jedziemy z Allem na cały dzień do Warszawy. Dawno nie odwiedzałam tego miejsca. A pomyśleć, że mieszkałam tam parę miesięcy ;) Mam jeszcze dziś parę rzeczy do załatwienia przed pracą, tak więc żegnam i biorę się za siebie.

Bye.